چقدر دوست داشتم یک نفر از من می پرسید:

 باران كه می بارد 

 گاهی دلت بهانه هايی می گيرد که خودت انگشت به دهان می مانی ...
گاهی دلتنگی هايی داری که فقط بايد فريادشان بزنی اما سکوت می کنی ...
گاهی پشيمانی ... پشيمان از چه ؟ نميدانی
 

  دلم گرم خداونديست،كه ميخواند مرابا آنكه ميداند گنهكارم! دلم گرم است،ميدانم بدون لطف اوتنهاي تنهايم...برايت من خدا راآرزودارم

  فقط یه مرد ایرانی میتونه با بوق ماشین:هم سلام کنه ، هم خداحافظی کنه ، هم فحش بده ، هم تشکر کنه...

  اين روزها حوالي چشمانم مدام باراني است 

 ادامه رو حتما ببینین.....

 امروز تویه یه وبلاگ یه چیزی خوندم که منو با خودش برد به پونزده سالگیم

.....sakhte vali momkene

gahi deletam sakht misheo be morore zaman mesle khodet mishe

darke chizayi k hes nakardi sakhte

vali to dost dari hamishe vanemod koni k darde hamro mifahmi

garche to delet shokr mikoni k mesle ona nisti

in hamdarie

shayad 

khialto rahat kone