یادمه بابام کتاب شعر مشیری رو میگرفت دستش و واسه مامانم میخوند.......بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم.....همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم.....

انقدر با احساس میخوند و میخوند و انقدر مامانم آروم گوش میداد به صدای ملایم و دلگیره بابا و اون چهره نگرانش.....بغضم میترکید وقتی اونا رو تو این حال میدیم......انگار میخواستن از هم وداع کنن....

تو ختم یه بنده خدایی داشتم هسته های خرما رو در میاوردم......انقدر این کار رو تکرار کرده بودم دیگه به قولی حرفه ای شده بودم.......یکی اومد و بهم گفت اااااا بچه ها ببینین فلانی(منظورش من بودم) چقدر حرفه ای انجام میده....یه ذره هم وایساد و نگام کرد....من داشتم به این فکر میکردم که کاش مردنی نبود خرما درست کردنی نبود تا من بخوام توی این کار حرفه ای باشم........ای کاش نبود......اااا فکر کن اگه آدما نمیمردن چقدر بد بود.....اگه نمیمردن......

تازه فهمیدم اینجا اونجوری که من فکر میکنم نیست......

تازه فهمیدم که اول راهم......

تازه فهمیدم که اونیکه باید نیستم......

تازه فهمیدم که همه گرگن و من بره......

تازه فهمیدم که باید مشکلام رو بپیچونم.......

تازه فهمیدم......و چقدر تلخه که دارم تازه خیلی چیزا رو میفهمم........

زندگی برگ بودن در مسیر باد نیست امتحان ریشه هاست؛ ریشه هم هرگز اسیر باد نیست

گاهی منتظر میشینم تا بباره وقتی بارید تند تند میرم زیر بارون و دستم رو رو به آسمون میگیرم و دعا میکنم....توی دلم میگم بازم ببار....چند وقتی کارم این شده بود که به آسمون نگاه کنم و آروم زیر لب زمزمه کنم که ببار.....ببین منو که چقدر تنهام.....ببار...چشمام رو ببین نگاهم رو که چقدر منتظرته.....میگفتم و گریه میکردم...

گاهی انقدر راحت و تند اشکم در میاد.....

خیلی سبک شدم.....همه چی قشنگ شده....شایدم دارم کور میشم حالیم نیست.....از وقتی به دنیا اومدم تا همین الان دنبال یکی میگردم که درکم کنه و بهش بگم......بی تو من دردم آهم سنگم.....آشیان برده ز یاد.....بی تو من اشکم ......به اینجا رسیدم که کسی نمیتونه کسی رو درک کنه...و.....تلاشم بیهوده بوده

الان زده به سرم میخوام اینو بگم.....

آخ....الهی بیماری بگیرم...دکترا بهم اصرار کنن بگم ام آر آی نمیرم آخه می خوام واست بمیرم......

صورت عکس تو آلبم خیسه دوباره خاطرتو بوسیدم این سوال بی جوابو از خودم دوباره هزار دفه پرسیدم....با کدوم ترانه باز جون میگیره .........بغض اون هنجره ی دیروزت......

تو فکر یک سقفم یه سقف بی روزن..............

ببار بارون......ببر...ببین اینجا تنهام...ببار بارون....ببین چشمام رو دلم پره....دلم گرفته......نتهام منو در آغوش بگیر.....

انقدر این کنج خونه رو دوست دارم.......هر وقت تنها میشم  ناراحتم نگاش میکنم و باهاش حرف میزنم و آروم گریه میکنم.........

آخ که چقدر دلم برف میخواد.......نیم متر برف.......نه یه متر........

یه آدم برفی هم قد خودم.....کلی برف بازی.......

برف بخورم.....آی دندونام یخ کرد.....

درخت هایی که برف روشون نشسته.....دونه های برف...وایی وقتی میشینن روی زمین یه صدایه خاصی دارن....

یه حس عجیبی دارم.....نمی دونم دوست دارم یه نه......ازت متنفرم یا نه.....